TGIF

పొగమంచు వాకిట్లో

సౌందర్యప్రతిమలా

మట్టిప్రమిద


గుమ్మం పక్క వైరుబుట్టలో

పాలపేకట్లు.

ఇంకా విప్పని న్యూస్‌పేపర్ ముడి

11 నవంబరు, 2022.

శుక్రవారం.

ఈవాల్టి ఉత్సాహానికి

ఇవాళన్నదే కారణమవడం- ఆహా!


ఆకాశం నుండి బాల్కనీలోకి

బంగారు కాంతుల వంతెన 

ఎర్ర మట్టి కుండీలో

లేతగా మెరుస్తూ మెంతాకులు.

పచ్చిపాలపొంగు వాసనల మధ్య

టేబుల్ మీద మూడు కప్పులు, 

వాటి చుట్టూ వారాంతపు సరదాలు

వారాంతానికే వాయిదా పడే పనులు


అనుభవిస్తేనే అర్థమయ్యే

మెత్తని నూలుబట్టల సౌకర్యంలో 

కాల్స్, కాన్సిల్డ్ మీటింగ్స్ మధ్య

చూస్తూ చూస్తూండగానే 3 PM రిమైండర్. 

స్పోర్ట్స్ క్లాస్ దుమ్మునీ

సంబరాలనీ దులుపుకుంటూ

స్కూల్ బస్. బుజ్జాయి హాయి నవ్వూ. 


Comeon comeon turn the radio on..

వీధవతలి పార్టీ మ్యూజిక్‌ని

లీలగా మోసుకొచ్చే సాయంకాలపు చలిగాలి

మునిచీకట్లను కోస్తూ

వీధిదీపాల పసుపు వెలుతురు

విద్యుద్దీపతోరణాల నడుమ

కుదురుగా ఓ కార్తీకదీపం

కాంతులన్నిటినీ లయం చేసుకుంటూ  

తదియ వెన్నెల రేయి


దోసగింజ బొట్టుబిళ్ళ

వంగపూల తెల్లదుప్పటి

పరుచుకునే జీవనానందం

నా ఈ తీరిక సమయాల్లో నుండి..


Thank God It's Friday!!   

లేతకౌగిలి

 మధ్యాహ్నం మూడు మూడున్నర మధ్యలో వీధిలోని అపార్ట్‌మెంట్‌లలో నుండి అమ్మలూ నాన్నలూ అమ్మమ్మలూ తాతయ్యలూ ఒక్కొక్కరుగా బయటకొస్తూ ఉంటారు. స్కూల్ బస్‌లు వచ్చే సమయం కదా- బయలుదేరిన వేళను బట్టి, కొందరు కంగారుగానూ, కొందరు నింపాదిగానూ నడుస్తూంటారు. ఇంకా బడికెళ్ళే వయసు రాని పిల్లలు మిగిలున్న అదృష్టమంతా ఇసుక గుట్టల మధ్య దొర్లించుకుంటూ ఉంటారు. ఆ వేళకి ఆఫీసు కాల్స్ ఏవో నడుస్తూ ఉంటాయి నాకు. ఈ రోజుకి మిగులున్న పనుల గురించీ, రేపటి పనుల గురించీ కూడా ఆఫీసు వాళ్ళతో ఆ టైంకి మాట్లాడటం ఒక అలవాటు. వీధి మలుపులో అందరూ ఎదురుచూపులతో నిలబడి ఉంటారు. నేనూ అలాగే..అందరిలాగే. ఆ చెట్ల కిందే ఎక్కడో ఓ చోటు చూసుకు బస్ కోసం చూస్తూ ఉంటాను.

ఒకదాని వెనుక ఒకటిగా పసుపుపూల రథాల్లా ఆ బస్సులు రానే వస్తాయి. ఒక్కో రోజు కోలాహలంగా దిగుతారందరూ. అన్ని స్కూల్ బస్సుల వాళ్ళూ. అడిగితే, ఏవో ఆటలాడుకున్నామని చెప్పాడు ప్రహ్లాద్ ఒక రోజు. ఇంకోరోజు పెద్ద క్లాసుల పిల్లలు బస్‌లో క్విజ్ పెట్టారుట. ఇంకో రోజు స్పోర్ట్స్ క్లాస్ అవగానే బస్ ఎక్కామన్నాడు. వాళ్ళ ఆనందాన్ని నిలిపి ఉంచుతున్న రహస్యాలేవో ఈ నెల రోజుల్లో నాకూ కొంతకొంతగా అర్థమవుతూనే ఉన్నాయి. సోమవారాలు రొటీన్ తప్పినందుకో ఏమో కాస్త బద్ధకంగా ఉంటారు. కొందరు చంటివాళ్ళు నిద్రకళ్ళతో దిగుతారు. కొందరు కోపంగా. కొందరిని బస్‌లోని ఆయా దింపుతూ.."జాగ్రత్త, పడుకుంటే లేపాను.." అని చెప్పి మరీ అందిస్తుంది.
నిన్న అట్లా బస్ ఆగగానే, కాస్త హుషారు మొహంతో కిటికి లో నుండి నాకు చేతులూపుతున్న ప్రహ్లాద్ ని చూస్తూ బస్ దగ్గరికి వెళ్ళాను. లంచ్ బాక్స్ ఎత్తి ఊపి చూపించాడు -ఖాళీ అన్నట్టుగా. చెప్పద్దా..ఎంత సంతోషం వేసిందనీ..వేళ్ళన్నీ ముడిచి గాల్లో ఓ ముద్దు విసిరాను. పిల్లలొక్కొక్కరిగా దిగుతున్నారు, వాడినీ లేచి రమ్మని సైగ చేశాను.
ఈ లోపు..ఉన్నట్టుండి, నా చేతికి ఒక బుజ్జి లంచ్ బాక్స్ వేలాడేసి, అమాంతం నన్ను చుట్టుకుందో చిట్టి ప్రాణం. ఉలిక్కిపడి చుట్టూ చూశాను. "బేటా..బేటా.." వాళ్ళమ్మ...సారీ చెప్పి తీసుకుపోయింది.
నిన్నెందుకు హగ్ చేసుకుంది?
రోడ్ దాటుతుంటే అడిగాడు.
"బేబీస్ కి తెలీదమ్మా..." వాడే చెప్పాడు, చొక్కా సర్దుకుంటూ.
ఇసుక గుట్టల మీద ఆడుకుంటున్న పిల్ల మూక నా నవ్వుకి చెదిరి మాటలాపి వెనక్కు తిరిగింది.
ఒక్క క్షణం వీధి వీధంతా నిశ్శబ్దంగా అయిపోయింది. ఊగుతున్న మా ఇద్దరి చేతుల మధ్య నుండి మిగతా లోకమంతా జారిపోయింది. ఆ లేత అమాయకపు కౌగిలొక్కటే చాలా సేపు నాతో నిలిచిపోయింది. ❤

పరవశ

 My Dear Friends, Happy Ugadi to you all! I'm super happy and excited to share that Analpa Book House published my first poetry book "ParavaSa" and it is out in the market now.




**
"I like the beginings they are so full of promises; I like the beginings because I know there is always more to come" - ఎప్పుడో చదివిన కవిత గుర్తొస్తోందీ రోజు. నా కవిత్వ సంపుటి "పరవశ" ఈ రోజు విడుదలైందంటే, నాలో ఎక్కడో చిన్నగా రెక్క విప్పుతోన్న సంబరం. బహుశా, అచ్చులో ఈ మొదటి అడుగు, ఇలాంటి ఇంకొన్ని కొత్త కబుర్లకు నాంది పలుకుతుందనేనేమో!
దాదాపు పదేళ్ళుగా రాస్తున్న కవిత్వంలో నుండీ ఎంపిక చేసిన కవితలతో ఈ సంపుటిని ప్రకటించారు అనల్ప బుక్స్ వారు. పోయినేడు ఆగస్టులో మొదట వీరలక్ష్మి గారు ఈ ప్రపోజల్ నాకు చేరవేయగానే - వారి మాట మీద ఉన్న గౌరవం వల్లనో ఇంకేమైనానో కానీ, ఎన్నాళ్ళుగానో వద్దనుకున్న పనికి వెనువెంటనే సరేనన్నాను. బలరామ్ గారు పుస్తకం పట్ల ప్రేమ, దానిరూపురేఖల పట్ల తనదైన ఓ మొండిపట్టుదల ఉన్న మనిషి. ఈ పుస్తకాన్ని ప్రచురించదలచినందుకు, సూచనలనిస్తూనే ఎన్నో విషయాల్లో నా నిర్ణయాలకు ఊ అన్నందుకు, వారికి నా హృదయపూర్వక కృతజ్ఞతలు.
ఈ పుస్తకానికి తన ముందుమాట ద్వారా అదనపు శోభనిచ్చిన నా అభిమాన కవి శ్రీ వాడ్రేవు చినవీరభద్రుడి కి నా ధన్యవాదాలు. అది నాకొక ఊహించని కానుక. ఇందులో కవితలను ప్రచురించిన పత్రికా సంపాదకులు మెహర్, అఫ్సర్, నరేశ్ నున్నా, రవి వీరెల్లి, కుప్పిలి పద్మ, గుడిపాటి వెంకట్ ..అందరికీ మనస్పూర్తిగా థాంక్స్. ఈ సంపుటి ప్రచురించక మునుపే, నా కవిత్వానికి ఇస్మాయిల్ అవార్డు అందించి ఈ కవిత్వాన్ని అందుకునే హృదయాలున్నాయన్న భరోసానిచ్చిన భూషణ్ గారికి థాంక్స్. ఎక్కువ కవితలు రాసిది ఈమాట పత్రికకే, మాధవ్ గారి సూచనలు, సలహాలు లేకపోతే నా సాహిత్య ప్రయాణం వేరుగా ఉండేది. ఆ స్నేహాన్ని తల్చుకోకుండా ఈ పుస్తకాన్ని మీ ముందుకు తేలేను.
నాతో చదువుకున్న మిత్రులు, నా సహోద్యోగులు, ముఖపరిచయం లేకపోయినా ఈ ముఖపుస్తకం ద్వారా పరిచయమైన మిత్రులందరూ ఈ లోకం చిన్నదనీ, జీవితం పెద్దదనీ నాకెప్పుడూ కొత్త ఉత్సాహాన్నిస్తూనే ఉన్నారు. ఈ "పరవశ" వాళ్ళందరినీ మరింత ప్రేమగా పలకరించే అవకాశం ఇచ్చిందని అనుకుంటున్నాను.
ఈ పరవశం, సంతోషం నాలో ఈ రోజు మొదలైనవి కావు కానీ, అనిల్ నా జీవితంలోకి వచ్చాకా, ఈ జీవితానికి అందిన నిశ్చింత మాటల్లో కొలవలేనిది. కవిత్వం చదవడానికైనా, రాయడానికైనా, మనిషిలో ఉండాల్సిన సున్నితత్వాన్ని, ప్రేమని పదిలపరిచి పెంచుతూపోయే తోడున్నందుకు జీవితానికెప్పుడూ ఋణపడే ఉంటాను. ❤
నేను జీవితంలో ఏం సాధించినా, దాని వెనుక మా అమ్మ కోరికే గట్టిగా నిలబడి ఉంటుందని ఈ రోజు నేను నిశ్చయంగా చెప్పగలను. నావల్ల ఏమీ కాదనుకున్న రోజుల్లో కూడా, నువ్వు తప్ప ఇంకెవ్వరూ ఇది చెయ్యలేరు- అని నమ్మిన అమ్మ. చిన్నప్పటి నుండీ అన్నింటిలోనూ నాన్నపార్టీ అనే నేను ఇలా రాయడం కొంచం చిత్రమే కానీ, అమ్మ- నేను వేరు వేరు కాదు అని మా నాన్నగారెలాగూ హాయిగా పక్కకు తప్పుకుంటారు కనుక,
అమ్మా! నీ దగ్గర లేనిదీ, నేను నీకు కొత్తగా ఇవ్వగలిగిందీ ఏమీ లేదు. ఇంకేదీ నీకింత సంతోషాన్ని ఇవ్వదని నాకు తెలుసు. అమ్మా.. I love you! ❤ ❤ ❤ This one is for you!

ఒక మామూలు సాయంత్రం

 రోజూ పొద్దున అందరి స్నానాలూ అయ్యాక ఏదో ఒక టైం చూసుకుని వాషింగ్ మెషీన్ వెయ్యడమూ, పొద్దుటి మీటింగ్‌ల హడావుడి, పిల్లాడి లాగిన్ అయ్యాక ఓ పది నిమిషాలు దొరగ్గానే ఆ బట్టలన్నీ పైకి తీసుకెళ్ళి ఆరేయడం- నా దినచర్యలో భాగమైపోయింది. బాల్కనీల్లో ఆరేసే కన్నా పైన ఎండకి చప్పున ఆరతాయనిపిస్తుంది. కొరోనా మొదలయ్యాక, అసలు బయటకెళ్ళేందుకు మిగిలిన చిన్న చిన్న దారుల్లో ఇదొకటి కనుక, నేనే కాదు, అపార్ట్మెంట్‌లో అంతకు ముందు ఎన్నడూ కనపడనట్టున్న చాలా మంది ఇలాగే పైకి వచ్చి ఆరేయడం చూస్తున్నాను. సాయంత్రం నా టీ అయిపోగానే పిల్లాడిని అనిల్ కి అప్పజెప్పి మళ్ళీ పైకి వచ్చి ఆ ఫెళఫెళలాడే బట్టలు దులిపి మడతపెట్టడం నాకిష్టమైన వ్యాపకం. కాస్త అటూఇటూగా పొద్దున ఆరేసిన అందరం మళ్ళీ ఆవేళకే అక్కడికి చేరతాం. మాస్క్‌లు తీసేసిన నవ్వు ముఖాలు, అస్సలే ప్రత్యేకతా లేని రోజువారీ ముచ్చట్లు ఇప్పుడిప్పుడే దక్కుతోన్న స్నేహఫలాలు.

మడతలు పెట్టిన బట్టలను బొత్తిలా అక్కడే పక్కన పెట్టుకుని, క్లిప్స్ అన్నీ చిన్న బుట్టలో వేసి దాని మీదే సర్దుకుని, ఓ అరగంట అక్కడే నడిచి...మళ్ళీ కిందకి. అమ్మా, అక్కా, అత్తగారూ, తోడికోడలూ..దాదాపు అందరికీ ఆ టైంలో నేను ఖాళీ అని తెలుసు కనుక ఫోన్‌లో పలకరిస్తూంటారు.
ఈ రోజు ఒక నేస్తం కాల్ చేస్తానంటే కాస్త ఆలస్యంగానే పైకి వెళ్ళాను. మసక మసక వెలుతురు పోగుపడుతోంది. వెళ్తూనే బట్టల వైపు నడిచాను. పగలు ఆలస్యంగా ఆరేశానేమో తడి ఆరలేదు. అలమరాల్లోనూ వాసనొస్తాయ్ మళ్ళీ. అన్నీ తాకి, వాసన చూసి వదిలేశాను. వస్తుందనుకున్న ఫోన్ రాలేదు.
ఒక్క నక్షత్రమే అంత ఆకాశాన్నీ వెలిగిస్తోంది. చిట్టి పిట్ట ఒకటి టాంక్ మీద కూర్చుని లోకమంతా పరికిస్తోంది. అవతలి డాబా మీద ఫోన్ లో మాట్లాడుతూ ఒక్కడే ఆ నిశబ్దాన్నంతా ఉండుండీ చెదరగొడుతున్నాడు. వీధికవతలి డాబాలన్ని క్రిస్మస్ దీపాల సౌందర్యాన్ని మోస్తున్నాయి.
చలి గాలి మొదలైంది. చెవుల్లోకి పాకుతోన్న ఇబ్బంది. చల్లబడుతోన్న చెంపలు. వేళ్ళు. ఊపిరి.
అయస్కాంతంలా నా చూపుల్ని పట్టుకుంటోన్న ఆకాశాన్నే చూస్తూ అటూ ఇటూ తిరిగాను కాసేపు. ఇంకా చీకట్లు ముసురుకున్నాయి. కోలాహలంగా నా తల మీద నుండే పక్షులన్నీ ఎగిరిపోయాయి. ఇందాకటిలా విడదీసి చూపలేనంతగా వెలుగూచీకట్లూ నా కళ్ళ ముందే అందంగా అల్లుకుపోతున్నాయి.
ఎన్నాళ్లైంది నేనెవరికోసమన్నా ఎదురుచూసి. ఏ గొంతు విందామనైనా ఓపిగ్గా కూర్చుని. అవకాశం సరే, అవసరం కూడా లేదుగా. బస్‌స్టాప్‌ల దగ్గారా, ఆఫీసు ఫూడ్‌కోర్ట్స్ లో, ప్రయాణాలకు వెళ్ళేటప్పుడు ఏ హోటల్స్ దగ్గరో, పెట్రోల్ బంక్ ల బండ గుర్తుల దగ్గరో...
"సారీ, ఇంకా లేట్ అయ్యేట్టుంది..రేపు చేస్తాను.." చడీ చప్పుడు లేకుండా కూర్చున్న ఫోన్ ఒక్కసారిగా వెలిగింది.
"థాంక్యూ.." బీటింగ్ హార్ట్ కలపకుండా వేళ్ళూరుకోలేదు.

పరవశ

 


మహానదులనూ లోయలనూ
మత్తుగా నిదరోతున్న అరణ్యాల హొయలునూ
సరోవరాలనూ సంధ్యలనూ
చప్పుడు చెయ్యని సౌందర్యప్రవాహాలనూ
చకచకా పిక్సెల్స్‌లో కుదుర్చుకునే నీ కళ్ళలో
ఒంగి వెదుక్కుంటూ ఉంటాను
మనవైన క్షణాలకు నువ్వద్దే అందాల రహస్యాల కోసం.
 
వలుపుగాలులు వీయగానే చిగుర్లేసే జీవితం నుండి
ఒక్క రేకు తుంచితే వేయి స్టేటస్ అప్డేట్‌లు.
ఏంటి స్పెషల్ అని అడిగేవాళ్ళకు ఏం చూపెట్టను?
అలవాటైన స్పర్శలోని సౌఖ్యం లాంటి నిన్ను
ఎవరికీ ఏమీ కానివై రాలిపడే క్షణాలను
హృదయంలోకి ఒంపి పారిపోయే నిన్ను..
 
నా ఉదయపు హడావుడిని నింపాదిగా లాలించే నీ గొంతునీ
నీ ఒక్కో సంబరానికీ ఒక్కో తునకై రోజంతా వెలిగే నా పేరునీ
మాటలు నేర్చిన చూపై, బుగ్గలు కందే ముద్దై
ఆదమరపు క్షణాల్లో కౌగిట్లో ఇరుక్కునే నీ ప్రేమని,  
కాఫీ మగ్గుల పైని బద్ధకపు మరకై
మాసిన గడ్డమై ఇంట నీదైన వాసనై
క్షణక్షణం గుచ్చే ఉనికిని,      
ఏ టైంలైన్‌లో దాచుకుంటూ పోను?
 
సాలెగూడంటే భయం కాదు కానీ
సెర్చ్ ఇంజన్స్‌కి దొరకని ప్రేమంటే మోజు.
ఎన్ని మెమరీ కార్డ్‌లు ముడేస్తే ఒక్క మనసు-
అంతా నీదే పిల్లా అని నువ్వంటుంటే
నా బ్రతుకంతా చిందే సందడి మీద మోజు.

ఆనవాలు

 ప్రేమసందేశాన్ని దాచి

సముద్రంలోకి విసిరిన గాజుసీసా
మళ్ళీ విసిరినవాడి పాదాలకే తగిలినట్టు
వర్క్ ఫ్రమ్ హోమ్ అని ఊరెళితే,
లోపల చిత్రమైన కుదుపు

ఉంగరం చూపెట్టి జ్ఞాపకాలను మేల్కొల్పిన ప్రేయసిలా
అనాది నేస్తం లాంటి ఆకాశం
చందమామను వొంపి
ఈ పిట్టగోడల మధ్య పుట్టిన
ఎలప్రాయపు పాటల్ని గుర్తుచేస్తోంది.

కొబ్బరి ఈనెల మధ్య కదలే నీడల్లాంటి పురాస్మృతుల్లా
ఈ ఇల్లు, ఈ వాసనలు, నా బాల్యం, ఇంకా, యవ్వనం.

మాటుమణిగిన రేయిలో మునకలేస్తోంది జాబిలి.

మునిచీకటి వేళల్లో రహస్యంగా మెరిసి
నడిరేయి సౌందర్యానుభవాన్ని మాటిచ్చిన నక్షత్రమేదో
అదను చూసి తలుపు తెరిచినట్టు -పైనంతా
వెలుతురు పొట్లాలు చిట్లి చెల్లాచెదురైన కాంతి
దిగంతాల్లో నుండి జలజలా రాలుతోన్న స్వర్ణధూళి

“తూ సఫర్ మేరా..తూ హీ హై మేరీ మంజిల్”
హృదయాన్ని పాటగా పెదాల దాకా లాగి
ప్రాణం పెనుగులాడుతోంటే జీరగా కునికే ఆ గొంతు-
గాలి అలల్లో తేలి కాంక్షాతప్త హృదయాన్ని
కారుణ్యపుచందనప్పూతలా ఊర్కోబెడుతోంది.

రజనీడోలలో నిశ్చింతానుభవమై ఊగుతోన్న కాలం
కలతో పాటుగా మెల్లిగా కరుగుతోంది.

మేల్కొన్న రెప్పల నంటి – ప్రత్యూషహేమరాశి
గుండెల మీద, అయాచితంగా రాలిపడ్డ
పసుపుపూల సౌందర్యరాశి.

అమృతానుభవానికి ఆనవాళ్ళను వెదుక్కుంటూ
ఈ ఉదయం.

*

సిరివెన్నెల చిందాడిన తావుల్లోకి...

with Public
మా చైనా కాలేజీలో ప్రతి ఆదివారం పరీక్షలుండేవి. కాలేజి ఇందిరా గాంధి స్టేడియం పక్క బిల్డింగ్లో ఉండేది. ఆదివారమొచ్చిందంటే అక్కడి కోలాహలాన్ని పట్టలేం. దానికి గుర్తుగా మా పరీక్ష సాగినంతసేపూ కిటికీల్లో నుండి పెద్ద పెట్టున పాటలు వినపడుతూనే ఉండేవి. ఆ పాటల్లో ఇంకా పెద్ద పరీక్షలుండేవి.
నీ కన్నుల్లో కలని అడుగు అతడు ఎవరనీ?
ఎవడ్రా వాడసలూ! దేవుడా, మా పై పగబట్టావా! మా ముందున్న శతకోటి ప్రశ్నలు చాలవన్నట్టు ఇది కూడానా అని తలలు బాదుకోని ఆదివారాల్లేవు ఆ ఏడాదంతా! ఇట్లా మా నిదురించు యవ్వనానికి మేలుకొలుపై ఒకడొచ్చాడని వింటే ఇంట్లో బాజాబజంత్రీలేగా!
*
గాలిలోనా మాటిమాటికీ వేలితో నీ పేరు రాయడం
రాతిరంతా చందమామతో లేనిపోని ఊసులాడటం
ఏమయిందో ఏమిటో...నాకేమయిందో ఏమిటో...
మాటలు వెదుక్కుంటోన్న ఎలప్రాయాన్ని సుతిమెత్తగా హత్తుకున్న పాట అతనిది. అన్ని వైపులా మధువనం..పూలు పూయదా అనుక్షణం అంటూ తేనెలూరే గొంతుతో ఓ లాలి పాట ఈ జీవితాన్ని తాకిన క్షణం ఇప్పటికీ భద్రంగానే ఉంది.
ప్రేమించే ఎదల్లో ఏముందో పదాల్లో ఎలా పెట్టడం అని ఎక్కడో అన్నారు కానీ, ప్రేమకున్న ఎన్నో ఛాయలను ఎన్నో రీతుల్లో తన పాటల్లో అవలీలగా పట్టుకోగలిగాడనిపిస్తుంది. గాలికి గంధం పూయడమే పూలకు తెలిసిన ప్రేమకథ అన్న రహస్యం అర్థమైనవాడికి, ప్రేమ గురించి రాయడమేమంత కష్టం!
ప్రేమని, ప్రేమలోని ఉత్సాహాన్ని బిగ్గరగా సంబరంగా ఉత్సవంగా చెప్పుకోవడానికి ఒక మోమాటమక్కర్లేని మార్గంగా చూస్తానతని పాటని. "గుండెలో గుట్టుగా ఉండనంటోన్న వేడుక- అంతటా నవ్వులే పలకరిస్తోన్న పండుగ" - మైకం కాదిదీ నిన్నటి లోకం కాదిదీ అని అరిచి చెప్పడంలో ఎంత సంతోషం!
ఊహలన్నీ ఊసులేవో మోసుకొస్తుంటే ఊరు పూలరధమల్లే మారి ఎదురుచూస్తోంటే - ఏం చేస్తాం? మైమరపు క్షణాలన్నిటినీ పాటలుగా మార్చుకుని చూసుకోవడమొక సరదా అయిపోయింది.
నువ్వు నాతో ఏమన్నావో నేనేం విన్నానో
బదులేదో ఏం చెప్పానో ఏమనుకున్నానో... ప్రేమ తాలూకు అయోమయాలు, ఇంత క్లాసిక్‌గా ఒక లయకి ఒదుగుతాయంటే, ఏమో, ఇది ముందు లేనిదే నేనైతే నమ్మలేను .
ఆకాశమే హద్దు పావురాయి పాపాయికి... అని అల్లప్పుడెప్పుడో ప్రేమపావురాల్ని మేఘాల్లో పరువులెత్తించిన ఆ కలానికి, ప్రేమ రేపొద్దు మాపొద్దు ఈ పొద్దునాపొద్దు అనే కంగారప్పిల్లని తెలుసు. ఆగిపోనీకు వేగాన్ని, ఏది ఏమైనా కానీ అనే ప్రేమ పంతాన్ని పట్టుకున్న నిత్య యవ్వనానికి - నమో నమః!
వేటూరి గురించి రాస్తూ ఆ నాటుకొట్టుళ్ళు మా వల్ల అయ్యే పనులు కావని తప్పించుకున్నార్లే కానీ, సొగసు సంపెంగ గుత్తులు మెత్తగ తాకంగ అన్న ఈయనేం తక్కువా!

కృష్ణవంశీ సిగ్నేచర్ పాటల రహస్యం పట్టుకుని పొత్తిళ్ళలో పసిపాపల్లే పాతికేళ్ళ మగ ఈడు/వెక్కెక్కి ఏం కావాలందో అడుగు అమ్మడూ... అని రాసిందెవరో మరి!
కళ్ళతో ఒళ్ళంతా నమిలీ చూపు ఎర్రబారిందే నెమలీ.. అంటూ చిన్నారి అందాల సందోహాన్ని అల్లరి పట్టించడం నేర్పించిదెవరూ?
నా కళ్ళతోటి నీ అందం, నువ్వే చూడు ఒకసారీ అని కవ్వించినప్పుడూ,
నిద్ర రాని చూపు తపనే నిలవనీదే ఈడునీ అని వాపోయినప్పుడూ,
తెల్లారిపోని రేయిలా నన్నల్లుకుంటే నీవిలా/సందేహమేదీ లేదుగా సంతోషమంతా నాదిగా అని తీర్మానించుకున్నప్పుడూ - ఏం ప్రేమ నిజంగా అని అబ్బురపడటమే నావంతు.
నేను అనీ లేను అనీ చెబితే ఏం చేస్తావూ? నమ్మననీ నవ్వుకునీ చాల్లే పొమ్మంటావూ - ఒకే ఒక మాట అంటూ గుండెను చీల్చి చూపిన మాటలు. తన వాడి గుండెపై తల ఆన్చితే తన పేరే వినపడుతుందని నమ్మబలికిన పాట.
`ఏమైపోతాం అనుకున్నామా...జత పరుగుల్లో ఏం జరిగినా...`

ఎవరికి పట్టింది? నిండా ప్రేమలో మునిగాక. నాతో నువ్వే ఉంటే లోకంతో పనిలేదు అన్న రికామీ పాటలోని వివశత్వం ఎప్పుడూ నన్ను గెలుస్తూనే ఉంటుంది.
నన్నే మల్లె తీగలా నువ్ అల్లుకుంటే...నిలువెత్తు ప్రాణం నిలవదటే!
అల్లెయ్ అల్లెయ్.. పుప్పొడి తునకా గాలై అల్లెయ్... అంటే ప్రాణం గింగిరాలు తిరుగుతున్నట్టే ఉంటుంది.
My heart is beating.. అదోలా.. .పాటను ఆఫీసు ఐ.డి కి పంపి, ఇది పాడటానికైనా నా బతుక్కి అర్జంటుగా ప్రేమ కావాలి అన్న ఫ్రెండ్ గుర్తొస్తున్నాడు. ప్రేమ అట్లా చెప్పి రాదులే, పెనుతుఫాను ఏదైనా మెరుపుదాడి చేసిందా - అని తర్వాత తీరిగ్గా ఆశ్చర్యపోదువ్ గాని అని చెప్పి నవ్విన గుర్తు 🙂
ఏవేవో పాటలు కళ్ళముందుకొస్తున్నాయ్. తుళ్ళిపడ్డ యవ్వనం తూలిపడకుండా ఆసరాగా నిలబడ్డ పాటలు. ఆటోల్లోనూ, పెద్ద పెద్ద కోలాహలపు గుంపుల్లోనూ, కాలేజీ మిత్రుల మధ్యలోనూ నాతో నేనూ వినీ వినీ అరిగిపోయిన పాటలు. వెదుక్కుని విన్న పాటలు. నా ఊరి దారుల్నీ, కాలేజీ బస్సుల్నీ, చేయి విడవని స్నేహాల్నీ, చూపు కలపని ప్రేమల్నీ మళ్ళీ గుర్తు చేస్తున్నాయ్ ఈ పాటలు. తేనెవు నువ్వో తేనెటీగవో తేలేదెలా లలనా..వెన్నెల నువ్వో వెండిమంటవో తాకే తెలుసుకోనా- స్పీకర్‌లు అదిరిపడే పాటలకు చిందులేసిన పాదాలు మళ్ళీ కళ్ళ ముందు ఆడుతున్నాయ్.
కలలు కనే కన్నె కళ్ళ లోతుల్లో చిందాడిన సిరివెన్నెలగానే నా వరకూ అతని ఉనికి. ఆ లోతుల్లో నుండి అతన్నింకో లోకానికి తీసుకెళ్ళగలిగే శక్తి - ఉందా?

గాలిపల్లకిలోన తరలి నా పాట పాప ఊరేగి వెడలె/ గొంతు వాకిలిని మూసి మరలి తను మూగబోయి నా గుండె మిగిలె...

రాసిచ్చిన ప్రతి పాటకూ తన హృదయమే తల్లి అంటూ ఆర్తిగా అప్పగింతలు చెప్పుకున్న కవీ- నువ్వుంటావ్! 

(My Sirivennela love songs playlist :
https://www.youtube.com/playlist?list=PL1FnHf9geiHO8xoLDS3K1aHuSG-bI4H9t)

TGIF

పొగమంచు వాకిట్లో సౌందర్యప్రతిమలా మట్టిప్రమిద గుమ్మం పక్క వైరుబుట్టలో పాలపేకట్లు. ఇంకా విప్పని న్యూస్‌పేపర్ ముడి 11 నవంబరు, 2022. శుక్రవారం. ...