లేతకౌగిలి

 మధ్యాహ్నం మూడు మూడున్నర మధ్యలో వీధిలోని అపార్ట్‌మెంట్‌లలో నుండి అమ్మలూ నాన్నలూ అమ్మమ్మలూ తాతయ్యలూ ఒక్కొక్కరుగా బయటకొస్తూ ఉంటారు. స్కూల్ బస్‌లు వచ్చే సమయం కదా- బయలుదేరిన వేళను బట్టి, కొందరు కంగారుగానూ, కొందరు నింపాదిగానూ నడుస్తూంటారు. ఇంకా బడికెళ్ళే వయసు రాని పిల్లలు మిగిలున్న అదృష్టమంతా ఇసుక గుట్టల మధ్య దొర్లించుకుంటూ ఉంటారు. ఆ వేళకి ఆఫీసు కాల్స్ ఏవో నడుస్తూ ఉంటాయి నాకు. ఈ రోజుకి మిగులున్న పనుల గురించీ, రేపటి పనుల గురించీ కూడా ఆఫీసు వాళ్ళతో ఆ టైంకి మాట్లాడటం ఒక అలవాటు. వీధి మలుపులో అందరూ ఎదురుచూపులతో నిలబడి ఉంటారు. నేనూ అలాగే..అందరిలాగే. ఆ చెట్ల కిందే ఎక్కడో ఓ చోటు చూసుకు బస్ కోసం చూస్తూ ఉంటాను.

ఒకదాని వెనుక ఒకటిగా పసుపుపూల రథాల్లా ఆ బస్సులు రానే వస్తాయి. ఒక్కో రోజు కోలాహలంగా దిగుతారందరూ. అన్ని స్కూల్ బస్సుల వాళ్ళూ. అడిగితే, ఏవో ఆటలాడుకున్నామని చెప్పాడు ప్రహ్లాద్ ఒక రోజు. ఇంకోరోజు పెద్ద క్లాసుల పిల్లలు బస్‌లో క్విజ్ పెట్టారుట. ఇంకో రోజు స్పోర్ట్స్ క్లాస్ అవగానే బస్ ఎక్కామన్నాడు. వాళ్ళ ఆనందాన్ని నిలిపి ఉంచుతున్న రహస్యాలేవో ఈ నెల రోజుల్లో నాకూ కొంతకొంతగా అర్థమవుతూనే ఉన్నాయి. సోమవారాలు రొటీన్ తప్పినందుకో ఏమో కాస్త బద్ధకంగా ఉంటారు. కొందరు చంటివాళ్ళు నిద్రకళ్ళతో దిగుతారు. కొందరు కోపంగా. కొందరిని బస్‌లోని ఆయా దింపుతూ.."జాగ్రత్త, పడుకుంటే లేపాను.." అని చెప్పి మరీ అందిస్తుంది.
నిన్న అట్లా బస్ ఆగగానే, కాస్త హుషారు మొహంతో కిటికి లో నుండి నాకు చేతులూపుతున్న ప్రహ్లాద్ ని చూస్తూ బస్ దగ్గరికి వెళ్ళాను. లంచ్ బాక్స్ ఎత్తి ఊపి చూపించాడు -ఖాళీ అన్నట్టుగా. చెప్పద్దా..ఎంత సంతోషం వేసిందనీ..వేళ్ళన్నీ ముడిచి గాల్లో ఓ ముద్దు విసిరాను. పిల్లలొక్కొక్కరిగా దిగుతున్నారు, వాడినీ లేచి రమ్మని సైగ చేశాను.
ఈ లోపు..ఉన్నట్టుండి, నా చేతికి ఒక బుజ్జి లంచ్ బాక్స్ వేలాడేసి, అమాంతం నన్ను చుట్టుకుందో చిట్టి ప్రాణం. ఉలిక్కిపడి చుట్టూ చూశాను. "బేటా..బేటా.." వాళ్ళమ్మ...సారీ చెప్పి తీసుకుపోయింది.
నిన్నెందుకు హగ్ చేసుకుంది?
రోడ్ దాటుతుంటే అడిగాడు.
"బేబీస్ కి తెలీదమ్మా..." వాడే చెప్పాడు, చొక్కా సర్దుకుంటూ.
ఇసుక గుట్టల మీద ఆడుకుంటున్న పిల్ల మూక నా నవ్వుకి చెదిరి మాటలాపి వెనక్కు తిరిగింది.
ఒక్క క్షణం వీధి వీధంతా నిశ్శబ్దంగా అయిపోయింది. ఊగుతున్న మా ఇద్దరి చేతుల మధ్య నుండి మిగతా లోకమంతా జారిపోయింది. ఆ లేత అమాయకపు కౌగిలొక్కటే చాలా సేపు నాతో నిలిచిపోయింది. ❤

పరవశ

 My Dear Friends, Happy Ugadi to you all! I'm super happy and excited to share that Analpa Book House published my first poetry book "ParavaSa" and it is out in the market now.




**
"I like the beginings they are so full of promises; I like the beginings because I know there is always more to come" - ఎప్పుడో చదివిన కవిత గుర్తొస్తోందీ రోజు. నా కవిత్వ సంపుటి "పరవశ" ఈ రోజు విడుదలైందంటే, నాలో ఎక్కడో చిన్నగా రెక్క విప్పుతోన్న సంబరం. బహుశా, అచ్చులో ఈ మొదటి అడుగు, ఇలాంటి ఇంకొన్ని కొత్త కబుర్లకు నాంది పలుకుతుందనేనేమో!
దాదాపు పదేళ్ళుగా రాస్తున్న కవిత్వంలో నుండీ ఎంపిక చేసిన కవితలతో ఈ సంపుటిని ప్రకటించారు అనల్ప బుక్స్ వారు. పోయినేడు ఆగస్టులో మొదట వీరలక్ష్మి గారు ఈ ప్రపోజల్ నాకు చేరవేయగానే - వారి మాట మీద ఉన్న గౌరవం వల్లనో ఇంకేమైనానో కానీ, ఎన్నాళ్ళుగానో వద్దనుకున్న పనికి వెనువెంటనే సరేనన్నాను. బలరామ్ గారు పుస్తకం పట్ల ప్రేమ, దానిరూపురేఖల పట్ల తనదైన ఓ మొండిపట్టుదల ఉన్న మనిషి. ఈ పుస్తకాన్ని ప్రచురించదలచినందుకు, సూచనలనిస్తూనే ఎన్నో విషయాల్లో నా నిర్ణయాలకు ఊ అన్నందుకు, వారికి నా హృదయపూర్వక కృతజ్ఞతలు.
ఈ పుస్తకానికి తన ముందుమాట ద్వారా అదనపు శోభనిచ్చిన నా అభిమాన కవి శ్రీ వాడ్రేవు చినవీరభద్రుడి కి నా ధన్యవాదాలు. అది నాకొక ఊహించని కానుక. ఇందులో కవితలను ప్రచురించిన పత్రికా సంపాదకులు మెహర్, అఫ్సర్, నరేశ్ నున్నా, రవి వీరెల్లి, కుప్పిలి పద్మ, గుడిపాటి వెంకట్ ..అందరికీ మనస్పూర్తిగా థాంక్స్. ఈ సంపుటి ప్రచురించక మునుపే, నా కవిత్వానికి ఇస్మాయిల్ అవార్డు అందించి ఈ కవిత్వాన్ని అందుకునే హృదయాలున్నాయన్న భరోసానిచ్చిన భూషణ్ గారికి థాంక్స్. ఎక్కువ కవితలు రాసిది ఈమాట పత్రికకే, మాధవ్ గారి సూచనలు, సలహాలు లేకపోతే నా సాహిత్య ప్రయాణం వేరుగా ఉండేది. ఆ స్నేహాన్ని తల్చుకోకుండా ఈ పుస్తకాన్ని మీ ముందుకు తేలేను.
నాతో చదువుకున్న మిత్రులు, నా సహోద్యోగులు, ముఖపరిచయం లేకపోయినా ఈ ముఖపుస్తకం ద్వారా పరిచయమైన మిత్రులందరూ ఈ లోకం చిన్నదనీ, జీవితం పెద్దదనీ నాకెప్పుడూ కొత్త ఉత్సాహాన్నిస్తూనే ఉన్నారు. ఈ "పరవశ" వాళ్ళందరినీ మరింత ప్రేమగా పలకరించే అవకాశం ఇచ్చిందని అనుకుంటున్నాను.
ఈ పరవశం, సంతోషం నాలో ఈ రోజు మొదలైనవి కావు కానీ, అనిల్ నా జీవితంలోకి వచ్చాకా, ఈ జీవితానికి అందిన నిశ్చింత మాటల్లో కొలవలేనిది. కవిత్వం చదవడానికైనా, రాయడానికైనా, మనిషిలో ఉండాల్సిన సున్నితత్వాన్ని, ప్రేమని పదిలపరిచి పెంచుతూపోయే తోడున్నందుకు జీవితానికెప్పుడూ ఋణపడే ఉంటాను. ❤
నేను జీవితంలో ఏం సాధించినా, దాని వెనుక మా అమ్మ కోరికే గట్టిగా నిలబడి ఉంటుందని ఈ రోజు నేను నిశ్చయంగా చెప్పగలను. నావల్ల ఏమీ కాదనుకున్న రోజుల్లో కూడా, నువ్వు తప్ప ఇంకెవ్వరూ ఇది చెయ్యలేరు- అని నమ్మిన అమ్మ. చిన్నప్పటి నుండీ అన్నింటిలోనూ నాన్నపార్టీ అనే నేను ఇలా రాయడం కొంచం చిత్రమే కానీ, అమ్మ- నేను వేరు వేరు కాదు అని మా నాన్నగారెలాగూ హాయిగా పక్కకు తప్పుకుంటారు కనుక,
అమ్మా! నీ దగ్గర లేనిదీ, నేను నీకు కొత్తగా ఇవ్వగలిగిందీ ఏమీ లేదు. ఇంకేదీ నీకింత సంతోషాన్ని ఇవ్వదని నాకు తెలుసు. అమ్మా.. I love you! ❤ ❤ ❤ This one is for you!

ఒక మామూలు సాయంత్రం

 రోజూ పొద్దున అందరి స్నానాలూ అయ్యాక ఏదో ఒక టైం చూసుకుని వాషింగ్ మెషీన్ వెయ్యడమూ, పొద్దుటి మీటింగ్‌ల హడావుడి, పిల్లాడి లాగిన్ అయ్యాక ఓ పది నిమిషాలు దొరగ్గానే ఆ బట్టలన్నీ పైకి తీసుకెళ్ళి ఆరేయడం- నా దినచర్యలో భాగమైపోయింది. బాల్కనీల్లో ఆరేసే కన్నా పైన ఎండకి చప్పున ఆరతాయనిపిస్తుంది. కొరోనా మొదలయ్యాక, అసలు బయటకెళ్ళేందుకు మిగిలిన చిన్న చిన్న దారుల్లో ఇదొకటి కనుక, నేనే కాదు, అపార్ట్మెంట్‌లో అంతకు ముందు ఎన్నడూ కనపడనట్టున్న చాలా మంది ఇలాగే పైకి వచ్చి ఆరేయడం చూస్తున్నాను. సాయంత్రం నా టీ అయిపోగానే పిల్లాడిని అనిల్ కి అప్పజెప్పి మళ్ళీ పైకి వచ్చి ఆ ఫెళఫెళలాడే బట్టలు దులిపి మడతపెట్టడం నాకిష్టమైన వ్యాపకం. కాస్త అటూఇటూగా పొద్దున ఆరేసిన అందరం మళ్ళీ ఆవేళకే అక్కడికి చేరతాం. మాస్క్‌లు తీసేసిన నవ్వు ముఖాలు, అస్సలే ప్రత్యేకతా లేని రోజువారీ ముచ్చట్లు ఇప్పుడిప్పుడే దక్కుతోన్న స్నేహఫలాలు.

మడతలు పెట్టిన బట్టలను బొత్తిలా అక్కడే పక్కన పెట్టుకుని, క్లిప్స్ అన్నీ చిన్న బుట్టలో వేసి దాని మీదే సర్దుకుని, ఓ అరగంట అక్కడే నడిచి...మళ్ళీ కిందకి. అమ్మా, అక్కా, అత్తగారూ, తోడికోడలూ..దాదాపు అందరికీ ఆ టైంలో నేను ఖాళీ అని తెలుసు కనుక ఫోన్‌లో పలకరిస్తూంటారు.
ఈ రోజు ఒక నేస్తం కాల్ చేస్తానంటే కాస్త ఆలస్యంగానే పైకి వెళ్ళాను. మసక మసక వెలుతురు పోగుపడుతోంది. వెళ్తూనే బట్టల వైపు నడిచాను. పగలు ఆలస్యంగా ఆరేశానేమో తడి ఆరలేదు. అలమరాల్లోనూ వాసనొస్తాయ్ మళ్ళీ. అన్నీ తాకి, వాసన చూసి వదిలేశాను. వస్తుందనుకున్న ఫోన్ రాలేదు.
ఒక్క నక్షత్రమే అంత ఆకాశాన్నీ వెలిగిస్తోంది. చిట్టి పిట్ట ఒకటి టాంక్ మీద కూర్చుని లోకమంతా పరికిస్తోంది. అవతలి డాబా మీద ఫోన్ లో మాట్లాడుతూ ఒక్కడే ఆ నిశబ్దాన్నంతా ఉండుండీ చెదరగొడుతున్నాడు. వీధికవతలి డాబాలన్ని క్రిస్మస్ దీపాల సౌందర్యాన్ని మోస్తున్నాయి.
చలి గాలి మొదలైంది. చెవుల్లోకి పాకుతోన్న ఇబ్బంది. చల్లబడుతోన్న చెంపలు. వేళ్ళు. ఊపిరి.
అయస్కాంతంలా నా చూపుల్ని పట్టుకుంటోన్న ఆకాశాన్నే చూస్తూ అటూ ఇటూ తిరిగాను కాసేపు. ఇంకా చీకట్లు ముసురుకున్నాయి. కోలాహలంగా నా తల మీద నుండే పక్షులన్నీ ఎగిరిపోయాయి. ఇందాకటిలా విడదీసి చూపలేనంతగా వెలుగూచీకట్లూ నా కళ్ళ ముందే అందంగా అల్లుకుపోతున్నాయి.
ఎన్నాళ్లైంది నేనెవరికోసమన్నా ఎదురుచూసి. ఏ గొంతు విందామనైనా ఓపిగ్గా కూర్చుని. అవకాశం సరే, అవసరం కూడా లేదుగా. బస్‌స్టాప్‌ల దగ్గారా, ఆఫీసు ఫూడ్‌కోర్ట్స్ లో, ప్రయాణాలకు వెళ్ళేటప్పుడు ఏ హోటల్స్ దగ్గరో, పెట్రోల్ బంక్ ల బండ గుర్తుల దగ్గరో...
"సారీ, ఇంకా లేట్ అయ్యేట్టుంది..రేపు చేస్తాను.." చడీ చప్పుడు లేకుండా కూర్చున్న ఫోన్ ఒక్కసారిగా వెలిగింది.
"థాంక్యూ.." బీటింగ్ హార్ట్ కలపకుండా వేళ్ళూరుకోలేదు.

లేతకౌగిలి

  మధ్యాహ్నం మూడు మూడున్నర మధ్యలో వీధిలోని అపార్ట్‌మెంట్‌లలో నుండి అమ్మలూ నాన్నలూ అమ్మమ్మలూ తాతయ్యలూ ఒక్కొక్కరుగా బయటకొస్తూ ఉంటారు. స్కూల్ బస...