25 January, 2014

ముత్తెపు ముంగిట

"ముగ్గు" అనుకోగానే, అబ్బే! మన కాలానికి సంబంధించిన సంగతి అస్సలు కాదనిపిస్తుంది. తెల్లవారుఝామున ఐదు నిముషాల సమయం దొరికితే, ఎంచక్కా ఇంట్లో వాళ్ళతో కబుర్లు చెబుతూ కాఫీ వేళలు పొడిగించుకోవాలని అనిపిస్తుంది కానీ, ముగ్గులేం వేయాలనిపిస్తుంది? "ఆవుపేడా తెచ్చి అయినిళ్ళు అలికి, గోవుపేడా తెచ్చి గోపురాలలికి.." అని పాడుకుంటూ ముగ్గులేసుకోవడానికి ఎవరికైనా వీలెక్కడుంటోందీ? నేను ఆఖరు సారి ముగ్గులెప్పుడు వేశానో కనీసం గుర్తు కూడా లేదు. బహుశా బడికెళ్ళిన రోజుల్లో వేశానేమో.అది కాదంటే ఎదురింటి పిల్లలతో కలిసి న్యూఇయర్ కోసం రంగవల్లులేవో వేసి ఉంటాను. అటుపైన  ఆఫీసులో "పూక్కొలం" (మళయాళీల పండుగ) జరిగినప్పుడు, అఖిల 'నాకు తోడురావూ' అని బతిమాలితే రంగులు నింపి వచ్చేశాను. అంతే. మరి ఇప్పుడు ఉన్నట్టుండి ఈ మోజేమిటీ అనా? చెప్తాను.

మన చుట్టూ ఉన్నవాళ్ళు మనమెట్లా ఉండాలో, లేదా ఎట్లా ఉండకూడదో నేర్పుతారని అంటారు కదా. ఒక్కోసారి నిజమే అనిపిస్తుంది. ఈ ఫ్లాట్స్‌లోకి వచ్చి రెండేళ్ళు అవుతోంది. మా ఫ్లోర్‌లో వాళ్ళతో కూడా ఎప్పుడూ అరకొర నవ్వులే. అపార్ట్మెంట్ పార్టీల్లో, సమావేశాల్లో, లంచులూ, డిన్నర్లూ అన్నప్పుడో కలిసి కాసేపు కబుర్లు చెప్పుకుని రావడమే తప్ప, విడిగా ఎప్పుడూ అంత కబుర్లు చెప్పుకున్న దాఖలాల్లేవు. పగలూ రాత్రీ తేడాల్లేకుండా నాలుగు కుటుంబాల వాళ్ళమూ తలుపులు బిడాయించుకుని కూర్చుంటాం. అనుకోకుండా కొన్నాళ్ళ క్రితం, మా ఎదురు ఫ్లాట్‌లోకి వాళ్ళ అమ్మమ్మగారు వచ్చారు. అమ్మమ్మలు మాత్రమే నవ్వగలిగే ఆప్యాయమైన నవ్వొకటి నవ్వేవారు, ఎవరు కనిపించినా. ఆవిడను చూస్తుంటే, ఆవిడ కట్టుకునే మెత్తమెత్తని చీరల కంటే మెత్తగా వినిపించే ఆవిడ తమిళ మాటలు వింటుంటే, మా అమ్మమ్మే గుర్తొచ్చేది. ఆవిడ వచ్చిన రెండు మూడు రోజులకు కాబోలు గమనించాను - వాళ్ళ గుమ్మంలో తెల్లగా నవ్వుతోన్న నాలుగు గీతల ముగ్గుని. అది మొదలూ, ప్రతి రోజూ ఆఫీసుకు వెళుతూ, ఇంటికి తను తాళం వేస్తుంటే నేనూ, నేను లిఫ్ట్ బటన్ నొక్కుతుంటే తనూ, ఆవిడ వేసిన ముగ్గును ఆసక్తిగా చూస్తూ దాని గురించి ఏదో ఒకటి మాట్లాడుకుంటూ వెళ్ళడం అలవాటుగా మార్చేసుకున్నాం. ఆవిడ ఊరెళ్ళినప్పుడల్లా, ఆ ముంగిలి బోసిగా కనపడుతూ ఉండేది. పెయింట్ చేసిన ముగ్గును మినహాయిస్తే, మిగిలిన మూడు గుమ్మాల పరిస్థితీ ఏడాది పొడుగునా అంతే కదా అనుకుంటే చిరాగ్గా అనిపించేది. కానీ బద్ధకానిదే కదా జయం ;).

అలా రోజూ ఆహ్లాదపరచిన ఆవిడ ముగ్గో మరేదైనానో...కారణమేమిటో స్పష్టంగా తెలియదు కానీ, ధనుర్మాసం మొదలవ్వగానే ముంగిలి ముగ్గులతో కళకళ్ళాడాలని నాకో పంతం పుట్టుకొచ్చేసింది. ఏనాటి ముగ్గులు మహాప్రభో, వేయడానికి ముచ్చటపడ్డానన్న మాటేగానీ,  ఒక్కటి కూడా గుర్తు రాలేదు. ఇలా కాదని, రెండో రోజు ఓ కాగితం పట్టుకుని నేర్చుకుందామని కూర్చున్నాను. అమ్మ ఏం వేసిందో గుర్తు చేసుకుందామని ప్రయత్నించాను. ఏం వేసేది, ఆ మెలికల ముగ్గొకటి కళ్ళు మూసి తెరిచేలోగా వేసి వెళ్ళిపోయేది. ఆ మెలికల్లో దాగున్న చుక్కలెక్కెట్టేసరికి పుణ్యకాలం కాస్తా దాటిపోతుందేమో నన్న భయం కలిగింది. ఐదారు వృత్తాలు అలవోకగా ఒకదానితో ఒకటి ముడిపెడుతూ గీసి, వాటిలో నుండి ఓ పద్మాన్నో, మరేదైనా పూవునో మాంత్రికురాలిలా సృజించేది. అది ఎంత చిన్న ముగ్గవ్వనివ్వండీ, తన చేతులతో నాలుగు బంతిపూరేకులు తెచ్చి ఆ ముగ్గుల మధ్యలో అలా చల్లీ చల్లగానే, " భూదేవంతా ముగ్గులు వేసి గొబ్బియ్యల్లో/ ఆ ముగ్గుల మీద నక్షత్రాలు గొబ్బియ్యల్లో" అని పాడి తీరాల్సిందే. ఇంకొన్నిసార్లు 'ఈ మాసమంతా గీతల ముగ్గులేయాలి లేలేమ్మ'ని, తన వేళ్ళ సందుల్లోంచీ ముగ్గు పిండిని లయగా వదిలేస్తూ, బ్రహ్మాండమైన రథాన్ని రెండంటే రెండే నిముషాల్లో సృష్టించి, దాన్ని తృప్తిగా చూసుకుని తిరిగి తన పనుల్లో మునిగిపోయేది. నేను గానీ అలా వేయాలని ప్రయత్నిస్తే "నాంచారమ్మ ముగ్గు, నక్షత్ర దర్శనం" అని కొత్త సామెతలు పుట్టినా ఆశ్చర్యం లేదు. 

వంటలకైనా ముగ్గులకైనా ఉజ్జాయింపు కొలతలే తప్ప నాకూ మా అక్కకీ ఉన్నట్టు నోటు పుస్తకాలేమీ ఉండవనీ తెలిసీ, మెల్లిగా అడిగానో రోజు.."ఏమ్మా, ఎక్కడైనా రాసి దాచుకోకూడదూ ఇవన్నీ?" అని. విచిత్రంగా చూసింది , " నాలుగు రోజులేస్తే అవే వంట బడతాయ్, మళ్ళీ రాసేదేవిటీ, పట్టుమని ఐదేళ్ళు లేని చంటిది రెండుసార్లు చూసి ముగ్గులు ఒంటిచేత్తో వేసేస్తోంటే!" అని నా ఆశల మీద నీళ్ళు చల్లేసింది. ఇలా లాభం లేదని అంతర్జాలాన్ని ఆశ్రయించి, నచ్చినవేవో నేర్చుకుని, రోజూ పొద్దున్నే ముగ్గులేయడం మొదలెట్టాను.

మొదటి రోజు తను అడుగు బయటపెట్టబోతూ ఉలిక్కిపడి ఆగి, ఫకాలున నవ్వబోయి, అలా చేస్తే జరగబోయే పరిణామాలు గుర్తు తెచ్చుకుని కాబోలు తమాయించుకుని, "పొద్దున్నే ఎంత కష్టపడ్డావూ" అని వేళాకోళం ధ్వనించకుండా బాగా జాగ్రత్తగా చిలక పలుకులు అప్పజెప్పి వెళ్ళిపోయాడు. నేను గుడ్ల నీళ్ళు కుక్కుకుని మర్నాటి కోసం ఎదురు చూశాను. ఓ వారం పదిరోజులు అప్పుడే నడక నేర్చుకున్న వాడి బుడిబుడి నడకల తడబాటులా, అప్పుడప్పుడే అక్షరాలు నేర్చుకుంటున్న పసి రాతల్లోని అమాయకత్వంలా, నా ముగ్గులు నాకే చిత్రంగా అనిపించేవి. ఓ పక్షం దాటాక, మెల్లిగా చేతుల్లో కుదురొచ్చింది, కొత్త ముగ్గులు కూడా వచ్చాయి. పట్టు కుదిరాక, పట్టుపావడా పరుచుకు కూర్చున్న అందమైన అమ్మాయిలా ముగ్గులు భలే ముచ్చటగా అనిపించడం మొదలెట్టాయి. మా ఎదురింటి పదమూడు నెలల పసివాడు, ఆ చుక్కల ముగ్గులు చూసి తప్పటడుగులతో గడప దాటి రావడం మొదలెట్టాడు. వాడు ముగ్గు తొక్కేస్తాడన్న భయంతో, ఆ 'ఖారే' కుటుంబంతా వాడి వెనుకే పరుగెత్తుకు వచ్చినా, నాకు మాత్రం వాడు ముగ్గు తొక్కి తడి నేల మీద నడుస్తోంటే కృష్ణ పాదాలే చూసినంత సంబరంగా అనిపించేది. మునివేళ్ళపై కూర్చుని ముగ్గులేసుకుంటున్న నా భుజాన్ని వాడి లేలేత చేతులకు ఆసరగా అట్టేపెట్టుకుని, ఆ పసితనపు స్పర్శతో నన్ను తనవైపు తిప్పుకుని, కళ్ళల్లోకి కళ్ళు పెట్టి చూసి వాడు నవ్వే ఆ నవ్వు, "వదనం మధురం, హసితం మధురం, మధురాధిపతేరఖిలం మధురం" అన్న పాటను నా పెదవుల మీదకు తీసుకొచ్చేది. అవతల ఇంటి తమిళమ్మాయి, పొద్దున్నే పాల పేకెట్లు తీసుకోవడానికి వచ్చి, ఆగి, "వావ్, రోజూ మీరే వేస్తున్నారా?" అని అడిగితే మొహమాటంగా నవ్వి చెప్పాను..."మీ అమ్మమ్మగారి ముగ్గులు చూసీ చూసీ.." అని. ఆవిడ వెంటనే పరుగుపరుగున ఇంట్లోకెళ్ళి, వాళ్ళ అమ్మమ్మను తీసుకొచ్చి చూపించారు.పరమానందంగా మనవరాలి మాట విని, బోసి నవ్వుతో ఆవిడ అందించిన అభినందనలని ఏ భాషలోకి తర్జమా చేయగలను? మామూలుగా మారు మాట లేకుండా పని చేసుకు వెళ్ళిపోయే హవుస్ కీపింగ్ వాళ్ళు కూడా "మేడం, ఈ ముగ్గు చేత ఐతా లేదా మేడం" అని కన్నడా తెలుగూ కలిపి, నేల మీద సుద్ద ముక్కలతో కొత్తవి గీసి చూపించి నేర్పించడం మొదలెట్టారు. మేము శనాదివారాల్లో బయటకు వెళ్ళి, సోమవారం ఆలస్యంగా రావడం వల్ల ముగ్గు లేకపోతే, "ఒంట్లో బాగుండడం లేదా మేడం" అని చనువుగా పరామర్శ చేస్తున్నారు.

ఒక్క ముగ్గు ఇంత మందిని ఇంత సహజంగా దగ్గర చేసిందా అనుకుంటే భలే ఆశ్చర్యం వేసింది. ఈ తెలతెల్లని ముగ్గు, లోకానికిన్ని కొత్త రంగులద్దగలదా అని ఓ చిన్నపాటి సందేహం, సంతోషం. మొన్న నా ప్రాణస్నేహితుడి పెళ్ళి అని, హైదరాబాదు వెళ్ళినప్పుడు, అమ్మమ్మ పక్కలో ఒదిగి పడుకుని, "ఏవైనా ముగ్గులొస్తే చెప్పవే , నీ పేరు చెప్పుకు వేసుకుంటాను" అని ఆవిడ చంద్రహారాన్ని సరిజేస్తూ అడిగితే, దాన్ని సర్దుకుంటూ లేచి కూర్చుని, లేని ఓపిక తెచ్చుకుని, మా మావయ్య కూతుర్ని పిలిచి, కొన్ని కాగితాలు తెమ్మని పురమాయించింది. అదింకా తెలివైనది. "బామ్మకి వచ్చిన ముగ్గులన్నీ నాకు నేర్పించేసింది. ఇదుగో, కోడూరు కుటుంబపు ముగ్గు, అత్తయ్యలందరికీ వచ్చిన ఏకైక ముగ్గు, నీకెలాగూ ఇదే నేర్పిస్తుంది" అంటూ ఒకటి చూపించింది. "బానే ఉన్నట్టుందే, సరి, నువ్వే నేర్పించు మరి" అని బుద్ధిగా అడిగేసరికి, నాకన్నా పదేళ్ళు చిన్నదైన గుంట, "చుక్కలన్నీ చక్కగా పెట్టి పిలువ్ నన్ను, ఎలా కలపాలో నేర్పిస్తాను" అని తుర్రుమంటూ పారిపోయింది. నడుం విరిగిపోయింది, అన్నీ లెక్క తప్పకుండా, వరుస చెడకుండా పెట్టేసరికి.

నా సరదా తీరిపోయిన రోజు, ప్లాస్టిక్ ముగ్గుల పేపరు నన్నెలాగూ కాపాడుతుంది. అందాకా ఎదురింటి చంటోడి నవ్వులూ, అమ్మమ్మ పలకరింపులూ, ప్రతి ఉదయానా ప్రాణసఖుడు కళ్ళతోనే జీవితం మీద చేసే మెరుపు సంతకాలూ- ఎంత బాగుంటాయీ!


15 January, 2014

ఘర్షణ

పాడలేని పాట
తోడురాని దారి
కవ్వింపులాగవు.
నలిగే మనసు
గుచ్చుకునే పూలు
ముద్దుపెట్టే ముళ్ళు
తప్పుకుపోనీయవు.
రగిలే వయసు
కలల పంతాలు
వంతుల జీవితాలు
కలువవెన్నటికీ.
మరిగే ప్రాణం
ఫలించీ ఫలించని అన్వేషణల్లోనే
ఘర్షణ.
అగ్గిరాజుకునే దాకా
తెలుసుగా, అసహనం నేరం. 

09 January, 2014

ఆరు ఋతువులు

ఆరు పాటలు. నా జీవితంలో ఆరు అధ్యాయాలు. ఏమీ తోచక నిన్న పాత పుస్తకాలు తిరగేస్తోంటే, ఆఖరు పేజీల్లో అల్లిబిల్లి అక్షరాలతో, అందమైన కవిత్వంలా...ఈ పాటలు. ఉన్నట్టుండి బెంగళూరులో నా గదిలో నుండి మాయమై, ఎన్నెన్ని దేశాలు, ప్రాంతాలు చూశానో, ఎన్నెన్ని అడవుల్లో పరిమళపు తుఫానులా తిరిగానో, ఎన్నెన్ని సాగర తీరాల్లో తడిసానో, ఎందరెందరు మనుషుల్ని కలిశానో, అదంతా పెద్ద తమాషా! ఇప్పటికే పసుపు రంగులోకి మారి పెళుసుబారిన కాగితాలు, అక్షరాలన్నీ చెరిపేసి, అనుభవాలను వెనక్కు తెచ్చుకోలేని దూరాల్లోకి విసిరేయకమునుపే, ఎందుకో ఇక్కడ రాసుకోవాలనిపించింది. దాచుకోవాలనిపించింది.

2005 డిసెంబరు, మైసూరు.

భవిష్యత్తును తెలివిగా తెరచాటునే దాచేసే వర్తమానం ఎంత నిర్దయగా నటిస్తుందో తెలియని అమాయకత్వంతో, కలగన్నదేదో దక్కేసిందన్న గర్వం చుట్టుముట్టిన సాఫల్య క్షణాలే శాశ్వతమని భ్రమిస్తూ, రెండు వందల యాభై మంది ట్రైనింగ్ కోసం సంబరంగా అడుగుపెట్టిన ప్రాంగణం. ఎకరాలకెకరాలుగా విస్తరించి ఉన్న సువిశాలమైన లోకంలో అణువణువునూ మా చూపులతోనూ అల్లరితోనూ కొలిచాం. ప్రతివారం జరిగే తప్పనిసరి పరీక్షల కోసం తప్పక చదివిన చదువుల్లో లైబ్రరీల్లోనే చంద్రోదయమయిపోతే, ఏ అర్థరాత్రో మత్తు కమ్ముకుంటునప్పుడు, నల్లని తెర మీద తెల్లని అక్షరాలు కనపడకుండా విసిగించినప్పుడు, కాఫీ మగ్గు, స్వైప్ కార్డూ తీసుకుని అక్కడి నుండి బయటపడి, అరకిలోమీటరు దూరంలో ఉన్న రూం కి, సైకిలు నేర్చుకోని బాల్యాన్ని నిందించుకుంటూ ఒంటరిగా నడవడం - బెంగలన్నింటి మధ్యా బంగారు లోకాన్ని కళ్ళ జూసిన కొత్త జీవితం తాలూకు తిరుగులేని జ్ఞాపకం. వెన్నెల మెరిసే తారురోడ్ల మీద ఆలోచనలే ఆత్మీయనేస్తాలై తొడొచ్చే వేళల్లో, నార్త్ వాళ్ళంతా పూల్ పక్కనో, ఫూడ్ కోర్ట్శ్ ముందో కూలబడి ఈ "కలియుగ్" పాట వింటూనో, పాడుకుంటూనో కనపడేవారు. ఆ మొదటి ఆలాపనకే హృదయం కరిగిపోయేది . పూర్తిగా పగలని రాళ్ళూ, పూర్తిగా విచ్చుకోని పూలూ అన్నీ అలసి నిద్దరోయే రాత్రుల్లో, ఆరని గుండె మంటల్లో జ్వలించే నిప్పు కళికలా లేస్తూ కాల్చేస్తూ అతని గొంతు.

గుబులుగా ఉంటుంది, దిగులుగా ఉంటుంది, వేనవేల జ్ఞాపకాలను ఒక్క పాటలో బంధించుకోవడం గుర్తొచ్చి అది వింటూ గతవర్తమానాల్లో ఊయలూగినప్పుడల్లా!

మైసూర్ అంటే చాలా చాలా చాలా ఇష్టం. ఇప్పుడు కొంచం అయిష్టం కూడానేమో! ఇప్పటికీ అనిపిస్తుంది, మైసూర్ నా జీవితాన్ని చాలా మార్చిందని. కొత్తగా రెక్కలొచ్చిన గువ్వ పిల్లలా ఇల్లు దాటి వెళ్ళిన ఊరు కదా, అక్కడి నా రూం, ఆ చదువులు, సినిమాలు, పార్టీలు, తిరుగుళ్ళు, తెగిపోయిన చెప్పుల్తో రాజనగరిలో చక్కర్లు, చెప్పలేని కబుర్లన్నీ చెప్పుకు జాగారాలు చేసిన రాత్రులు, వీధి చివరి దాబాలో రోటీలు, లస్సీలు, వెన్నెల తడిపిన చిక్కని పచ్చిక చక్కిలిగింతలకు ఘల్లున నవ్విన మువ్వల పట్టీల పాదాల పరుగులు, వణికించే డిసెంబరు చలిలో ముడుచుకుని నిద్దరోయిన రాత్రుళ్ళు, చలికి పగులుతోన్న చేతులకు రాసుకున్న మాయిస్చరైజర్ పరిమళాలూ, కేంపస్లో మల్టీప్లెక్ష్లో మొట్టమొదటి షో చూడటానికి గుంపుగా వెళ్ళి పాటలు పాడిన తుంటరి గొంతులు, కళ్ళింతలు చేసుకుని మేం కుళ్ళుకున్న జంటలు, విడిపోయి ఒంటరిగా తిరుగుతూ కళ్ళల్లో కన్నీరైన జంటలు, జీవితంలో మొట్టమొదటిసారి పరీక్ష తప్పిన అనుభవాన్ని మిగిల్చిన డి.బి.యె ఆఖరు పరీక్ష, మైసూర్ జూ, ఆ రోజు రోజంతా అలసట లేకుండా తిరిగిన తిరుగుడు, హవుస్ కీపింగ్ వాళ్ళు వద్దు వద్దని ఎంత చెప్పినా రూంలో దొంగతనంగా చేసుకు తిన్న నూడుల్స్.. గిన్నెలనూ మనసునూ కూడా వదలని ఆ వాసనలూ, జీతం డబ్బులన్నీ రాగానే అమ్మమ్మ చెప్పిన మొక్కులు చెల్లించి, అమ్మ కోసం కొన్న నీలం రంగు మైసూర్ సిల్క్ చీర, ఆ మడతల్లో దాచుకున్న అమ్మ రాసిన ఉత్తరాలు, చిప్పిల్లిన కన్నీళ్ళలో చెదిరిపోయిన అక్షరాలు, చెదిరిపోని జ్ఞాపకాలు...
                                                          "జుదా హోకే భీ, తూ ముఝ్ మే కహీ బాకీ హో"

08 January, 2014

బంధాలు

తొలి ప్రచురణ- వాకిలి అంతర్జాల పత్రికలో.
ఎంత ప్రేమగా గింజలు చల్లినా
పంజరంలో పావురాయి నవ్వదు,
ఎగరెయ్ ఆకాశంలోకి.
దాని రెక్కల చప్పుడులోని
స్వేచ్ఛా సంగీతాన్ని
వినిపించొకసారి హృదయానికి.
 
ఎన్నెన్ని మొగ్గలు వికసించినా
మొదలంటా నరికేస్తే మిగలదేదీ,
వాటినలా వదిలెయ్.
పూదోటలో నడిచెళ్తుంటే
వసంతమెలా కమ్ముకుంటుందో
అనుభవించి చూడు.
 
ఎందరెందరు దోసిళ్ళు పట్టినా
అరచేతుల్లో ఒక్క చుక్కా నిలవదు
ఆకాశం ఊరికే కిందకు దిగదు
అడ్డు తొలగు
ఏదో ఒక రోజు
ఏటి ఒడ్డునే సేద తీరాలి.
 
వదలనివి కొన్నుంటాయి
వదల్లేనివీ కొన్నుంటాయి
వదులయ్యే కొద్దీ బిగుసుకునేవి మాత్రం
అపురూపమైనవి
నిజానికవి
వదిలిపెట్టకూడనివి

03 January, 2014

సంయోగము

ప్రపంచానికి అర్థమైనా కాకపోయినా, ప్రతి కవిత వెనుకా, కవిని వెంటాడి వేధించిన అనుభవమో ఆలోచనో తప్పకుండా ఉంటుంది. కొన్ని సందర్భాల్లో కవి కావాలనే పాఠకులను దూరం నెట్టేస్తాడు. అప్పుడు కవిత కేవలం కవిది మాత్రమే అవుతుంది. మరికొన్ని సందర్భాల్లో మాత్రం కవిత కవిది కాకుండా పోయి సంపూర్ణంగా పాఠకులదవుతుంది. ఆ కవిత మనలో నిద్రాణంగా ఉన్న భావాలెన్నింటినో ఒక్క మాటతో తట్టి లేపేస్తుంది. మనని గతపు దీవుల్లోకి పదాల పడవల్లో నెట్టుకెళ్తుంది. మన కలలు వేరొకరి కవితలై కవ్వించినప్పుడు, మన ఆశలే వేరెవరో శ్వాసిస్తున్నప్పుడు, అదొక చిత్రమైన అనుభూతి.
ఇదిగో, ఈ Robert Browning కవిత "Meeting at night" నావరకూ అలాంటి ఒక కవిత. మొదటిసారి ఇది కినిగేలో చూసీ చూడగానే, నిశ్చయంగా తెలిసింది, పోటీకి పంపినా పంపకపోయినా , దాని అనువాదం నా డైరీ పేజీల్లో మాత్రం చోటు సంపాదిస్తుందని. 
సముద్ర తీరం, స్వర్ణకాంతులీనే చంద్రబింబం, పడవలో ప్రియురాలి కోసం ప్రయాణం, ఆమె ఉంటున్న విడిదికి ప్రయాణం, అద్దాల కిటికీపై మునివేళ్ళ చప్పుడు, రాజుకున్న అగ్గిపుల్ల, నీలిమంట....  - ఎప్పుడైనా, ఒంటరిగానైనా జంటగానైనా, ఒక సాగరతీరంలో కనీసం రెండు మూడు గంటలైనా గడిపి ఉంటే, లేదా గడిపినట్టు ఊహించుకుని ఉంటే, ఈ కవిత మిమ్మల్ని అంత తేలిగ్గా విడిచిపెట్టదు. అలాంటి మాయ నిండారా కూర్చుకున్న కవిత ఇది. సరసమైన కల్పనలతో జరజరా నడిచిన కవిత.
ఎంచక్కని అనువాదాలతో ఎన్నో పరభాషా కవితలను తెలుగులోకి అనువదిస్తున్న మూర్తి గారికి కినిగే పోటీ లింక్ పంపాను మొదట. వారు  "అయ్యో నేనెందుకు తల్లీ, మీరు ప్రయత్నించండి, నాకస్సలు ఆసక్తి లేదు " అని ఇబ్బందిగా, మొహమాటంగా దీన్ని పక్కకు నెట్టేశారు. మర్నాడు ఉదయం మళ్ళీ మెయిల్ చేశారు, "ఇది ఇంతకు ముందే అనువాదం చేసేశానమ్మా, మీకు సహాయపడుతుందేమో చూడండీ" అంటూ.  నాకు నా అనువాదం కంటే మూర్తిగారి అనువాదమూ, నాగరాజు రామస్వామి గారి అనువాదమూ నిజంగా చాలా నచ్చాయి. ముఖ్యంగా మూర్తిగారు "పర్ర" అని వ్రాశారు చూడండీ, ఆ పదం అనువాదానికి గొప్ప శోభను తెచ్చినట్టు నాకనిపించింది. నాకా పదం తెలీనందుకు, తట్టనందుకు చాలా బెంగపడిపోయాను :)). "తర్జమాలో తప్పిపోయేదే కవిత్వం" అంటారు కానీ, కొన్ని కవితలు గమ్మత్తుగా కవ్విస్తాయ్, ఉడికిస్తాయ్,"రాయవోయీ" అంటూ. అందుకే చేతులు కాల్చుకోవడం.
ఎన్నటికీ వదిలిపెట్టని ఒక స్మృతిని Robert సాయంతో నా భాషలోనూ రాసుకున్న తృప్తి మిగిలింది. మీకేమనిపిస్తుందో మీరే తరచి చూసుకోండి. మూల కవిత, దానిని అనువదించేందుకు నేను చేసిన ప్రయత్నమూ, నాగరాజు రామస్వామిగారి అనువాద కవితా కినిగె లో ఇక్కడ చూడండి.