Posts

Showing posts from January, 2015

ప్రయాణం

కొంత హుషారు కొంత కంగారు కొత్త స్టేషన్లో ఎప్పుడాగినా ఎంతోకొంత కలవరం
అమ్మడాన్నీ అమ్ముడుపోవడాన్నీ ఆగిన ఆ కాసిన్ని క్షణాల్లోనే ఎన్నో కొన్ని అప్పగింతల్నీ తప్పదు, ముగించుకోవాలి, లోకాన్ని నమ్ముతూ నమ్మిస్తూ లేదా నటిస్తూ
కళ్ళల్లో తేలే ఆశనిరాశల్నీ కౌగిళ్ళలో నొక్కుకునే బాధల్నీ అరుదుగా కొన్ని సంతోషాల్ని కూడా, చూస్తూనే కదలాలి బండి, తప్పదు, ఉద్వేగాలను గెలుస్తూ భరిస్తూ లేదా వదిలేస్తూ
చెట్లు పుట్టలు వెనక్కి మనుషులూ మమతలూ వెనక్కి ఒక జీవితమో జ్ఞాపకమో వెనక్కి వెళ్ళిపోయేవాడికి ఏవీ కనపడవు చివరికి ఇవేవీ మిగలవు గుర్తుకి. తొలి ప్రచురణ : వాకిలి,  జనవరి, 2015 సంచిక

సాంధ్యరాగం

రోజూ సాయంకాలం ఆఫీసు గేటు దగ్గరికి రాగానే కొన్ని వందల పక్షుల కువకువలు వినపడతాయ్. పగటి అలసటంతా చిరాగ్గా మారబోయే క్షణాలవి. ఆ వేళప్పుడు, ఇంటికి వెళ్ళేప్పుడు, ఆఫీసు బస్సు అందుకోవాలని దాదాపుగా పరుగెడుతూ కూడా, ఆ గుబురు చెట్లు దాటే అరనిముషం సేపూ ఆ కోలాహలాన్ని వినడం, నావరకూ నాకో టానిక్ లాంటిది. అన్ని వందల పక్షులక్కడలా చేరి కిచకిచమంటుంటే రొద అనిపించదు. విసుగనిపించదు. అక్కడేదో పెద్ద ఉత్సవం జరుగుతున్నట్టూ, చిన్నప్పుడెప్పుడో వదిలిపోయిన నేస్తాలందరూ ఓ గూటి క్రిందకు చేరి పట్టరాని ఆనందంతో కబుర్లాడుకుంటున్నట్టూ - సంబరంలానే ఉంటుందసలు.

ఎవరికైనా సరే, ఇంటికి వెళ్ళీ వెళ్ళగానే - సొంతగూటికి - అంత అల్లరీ సందడీ ఉంటే ఎంత బాగుంటుంది?! పెళ్ళైన కొత్తలో మా అత్తగారు పిలిచి, "మావాడికి కుక్కపిల్ల పెంచుకోవాలని ఏనాటి నుండో కోరికమ్మా, ఇంటికి రాగానే అది మీదమీదకొచ్చి ముద్దులాడడం, చుట్టూచుట్టూ తిరగడం ఇష్టమట, సరదాల మాటకేం గానీ ఆ చాకిరీ నావల్ల కాదని పడనివ్వలేదు..నిన్నూ విసిగిస్తాడెప్పుడో..ఇష్టమేనా అని. ఏం చెప్తావో మరి" అంటూ ఓ ముందస్తు హెచ్చరిక జారీ చేయగానే నా గుండెల్లో బండరాయి పడింది. ఇలా ఎవరైనా పెట్స్ అంటే ఇష్టమేనా…