Posts

Showing posts from January, 2019

పిన్ని

"మేనమామల ముద్దు మేలైన ముద్దు.." అని లోకంలో ఓ మాటుంది కానీ, నన్నడిగితే పిన్ని ముద్దును మించిన ముద్దు ఈ లోకంలోనే లేదు. కావాలంటే మా అక్క పిల్లలను సాక్ష్యానికి పిలుస్తా. :)
పిన్ని రోల్ పలకడానికీ, వినడానికీ, చూడటానికీ చాలా తేలిగ్గా కనపడుతుంది కానీ, నిజానికి కాదు. అసలు అన్నాళ్ళూ చిన్నవాళ్ళుగా కొద్దో గొప్పో మనకంటూ ఉన్న పేరుని ఎత్తుకుపోవడానికి ఒకరొస్తారా, (నాకైతే ఒకేసారి ఇద్దరు.) కళ్ళ ముందే జరిపోతున్న అన్యాయానికి నోరెత్తడానికి ఉండదు. ఉన్నట్టుండి ఇంట్లో పార్టీలు, ప్రయారిటీలు మారిపోతుంటాయ్. చెప్పకేం, "నేనో అరగంట పడుకుంటానే...వీళ్ళు లేస్తే నన్ను లేపవా" అని నిద్దరోతున్న నెలల పిల్లల పక్కన మనని కాపలాగా పడేసి అక్క వెళ్ళిపోతుందా, "నిదురలో పాపాయి బోసినవ్వు" చూసినప్పుడో, "ఊయలలూగి నిదురించే శిశువు పెదవిపైని పాలతడి"ని చూసినప్పుడో, ప్రేమలో పడకుండా ఎలా ఉంటాం? 
Thankless job అండీ ఇది. దాదాపు అమ్మమ్మల పక్కన తలెత్తుకు నిలబడాల్సిన రోల్. అక్కల దాష్టీకం వల్లే దక్కాల్సినంత పేరు దక్కలేదనిపిస్తుంది. కనపడ్డానికి బుడతల్లా అంతే ఉంటారు కానీ వాళ్ళ గుండెల్లో చోటు సంపాదించడానికి ఎన…

ప్రయాణానికి ముందూ వెనుక..

అటు నుండి ఇటైనా, ఇటునుండి అటైనా, ప్రయాణమంటే మనసెప్పుడూ ఒక ద్వైదీభావంతో ఊగిసలాడుతూనే ఉంటుంది. వెళ్తున్న ప్రాంతం పట్ల, అక్కడి మనుష్యుల పట్ల లేదా అక్కడి విశేషాల పట్ల ఎంత మోజుతో సంబరపడిపోతున్నా, అక్కడి అవసరాలకు తగ్గట్టు పెట్టెలు సర్దుకోవడం పట్ల అంతే విసుగుతోనూ, విరక్తితోనూ ఓ పిసరు బద్ధకంతోనూ వెనక్కు గుంజుతూ ఉంటుంది. పిల్లలు పుట్టాక, ప్రయాణాలకి అర్థమే మారిపోయింది. 'చలో ఓ నాలుగు రోజులు కిచెన్ బంద్" అనుకోవడానికి లేకుండా, పిల్లాడక్కడ తినడానికి ఏమైనా ఉంటాయో లేదో అనుకుంటూ, ప్రయాణానికి నాలుగు రోజుల ముందు నుండే ఓ పెట్టె తెరిచి పడేసి, అందులో గుర్తొచ్చినవి గుర్తొచ్చినట్టు పడెయ్యడం రివాజైపోయింది. ఆరేడు గంటల లోపు ప్రయాణాలకీ కారులోనే తిరగడం వీలనుకుంటున్నాం కనుక, పిల్లాడి మెత్తటి దుప్పట్లు, బుజ్జి దిండ్లు, వాడు ఇంట్లో తినే చిరుతిళ్ళు నాలుగు రోజుల ముందు నుండీ మళ్ళీ వండుకోవడాలూ, బిస్కట్లూ, పళ్ళూ, నీళ్ళూ, బుజ్జి ఎలక్ట్రిక్ కుకరూ - పెసరపప్పూ, బియ్యం, నెయ్యి; అమ్మో పిల్లలతో ప్రయాణం అనుకుంటూ ఒకటికి ఒకటికి బట్టల జతలు కలుపుకుంటూ పోతే చివరికి బండెడు బట్టలవుతున్నాయి. ఏది చూసినా చంటివాడికి అవసరమైతేనో అన…

అప్పుడూ ఇప్పుడూ

వేదాద్రి కృష్ణా జిల్లాలోని లక్ష్మీ నరసింహ స్వామి క్షేత్రం. అనిల్ వాళ్ళ తాతగారి తాతగారికి పుట్టిన పిల్లలు పుట్టినట్టే పోతోంటే, ఎవరో చెప్పగా విని, ఈ క్షేత్రానికి వచ్చి మొక్కుకుంటే, అప్పుడొక్క పిల్లవాడు బతికి బయటపడ్డాడట. అప్పటినుండీ ఇంటిల్లిపాదికీ ఏటా ఇక్కడకు రావడం అలవాటట. ఏ బస్సూ రావడానికి వీల్లేని ఆ కాలాల్లో, వీళ్ళ తాతముత్తాతలు పొయ్యిలతో సహా అన్నీ అక్కడే ఏర్పాటు చేసుకుని, ఇంటి నుండీ తెచ్చుకున్న పప్పుప్పులతో, నలభయ్యేసి రోజులు అక్కడే దీక్షగా ఉండిపోయేవారట.
అనిల్‌కీ నాకూ శ్రావణమాసంలో పెళ్ళైంది. మొదటి ఏడు నోములు పట్టే వీలుంటే మానకూడదని, మాకిచ్చిన మూడు వారాల సెలవుల్లో రెండు వారాలు ఆ నోమూ ఈ నోమూ పట్టించి, శ్రావణ పట్టీ చేతిలో పెట్టి, శ్రావణ శుక్రవారాలు కానిచ్చేశారు. మూడో వారం కాస్త ఊపిరాడే వేళకి, వేదాద్రి వెళ్ళి రమ్మన్నారు. ఇద్దరం బయలుదేరాం. 
అనిల్ అప్పటికొక ఆరు నెలల ముందు నుండే తెలుసు నాకు. హైదరాబాదులో ఆఫీసు పక్కనే స్నేహితులతో తనూ, కూకట్‌పల్లి్‌లో సింగిల్ బి.హెచ్.కె లో, ఒంటరిగా నేనూ ఉండేవాళ్ళం. సాయంకాలాలు గచ్చిబౌలి దాకా వచ్చి తను బైక్ మీద ఇంటికి తీసుకువస్తే, టీ తాగి స్వాగత్‌లోనో చిల్లీస్‌లోన…

"నిమగ్న" - మైథిలి అబ్బరాజు

Image
కవులనూ రచయితలనూ మనసు గుర్తుపెట్టుకునే తీరు చాలా చిత్రంగా ఉంటుంది. మననీ వాళ్ళనీ కలిపి బంధించే లతల మొదళ్ళు చాలా సార్లు మనమసలు గమనించుకోము కూడా. మీరు చెప్పండి, మీకిష్టమైన రచయితలను మీరెలా గుర్తుచేసుకుంటారో? నాకైతే, చూరు నుండి వేలాడే వానబొట్లు చూసినప్పుడల్లా ఇస్మాయిల్ గుర్తొస్తారు. పల్లెటూర్లో బస్సు దిగగానే కనపడే సోడాబండిని చూస్తే, శ్రీరమణ గుర్తొస్తారు. ఇసుక తిన్నెలు, ఒడ్డున ఉన్న పడవలు చూస్తే టాగోర్ చప్పున స్ఫురణకొస్తారు. ఆకుపచ్చ రిబ్బన్లు కట్టుకుని ఆకతాయిగా బడి బయట తిరిగే ఆడపిల్లలను చూస్తానా, చలం జ్ఞాపకం మెరుపులా మదిలో మెదులుతుంది; ఆ వరుసలోనే, పూరేకుల మీద వాలే సీతాకోకచిలుకలను చూసినప్పుడు, మైథిలిగారి రచనలు...    * సారస్వతవ్యాసాలూ, నోట్స్ కలిపి 230 పేజీల సంకలనంగా మైథిలి అబ్బరాజు గారి "నిమగ్న" ప్రచురింపబడి రెండేళ్ళు కావస్తోంది.  సౌందర్యమూ, సున్నితత్వమూ - ఈ రెండూ మైథిలిగారి రచనలను ఇట్టే పట్టిస్తాయి, సునాయసంగా ఆ రచనల్లోకి మనని తీసుకునిపోతాయి. ఆ పదాల్లోని మృదుత్వమూ, ఆ భావాల్లోని నైర్మల్యమూ ఇట్టే కట్టిపడేస్తాయి కూడా. కానీ, ఆ సౌందర్యస్పృహ అలవాటయ్యాక మెల్లిగా అర్థమవుతూ వచ్చేది మాత్రం సుని…

ఇసుక

Image
"ఇది నాదేనని గుర్తుంచుకుని భద్రంగా నీ దగ్గరుంచుకో..." అంటూ hourglass నా చేతుల్లో పెట్టాడొక మిత్రుడు. ఇంటిలో కనపడే మూలలో, ఇష్టంగా అమర్చుకున్న ఈ అరచేయంత బొమ్మని, ఈ పదేళ్ళల్లోనూ కొన్ని వేల సార్లు దాటుకెళ్తూ తాకి చూసుకునుంటాను. సోమరి మధ్యాహ్నాల్లో సోఫాలో గడ్డం మీద పడుకుని దాన్నే పరీక్షగా గంటల తరబడి గమనించుకుని ఉంటాను. ఇసుక జారిపోవడం ఎప్పుడూ ఆటలానే అనిపిస్తుంది తప్ప కాలపు రహస్యమేదీ గరుగ్గా గుండెని తాకినట్టు ఉండదు. కళ్ళూ వేళ్ళూ మనసూ ఎలా తిప్పితే అలా తిరిగే, మన చేతుల్లోని ఆటబొమ్మలానే అనిపిస్తుంది జీవితమెప్పుడూ. గిరుక్కున వెనక్కి తిప్పి బోర్లా పడేస్తే, నిండుగా మళ్ళీ కళ్ళ ముందు నిలబడినట్టే ఉంటుంది కాలం, జారిపోయిన రేణువుల మీదకి చూపు మళ్ళదు. గుంజుకుపోయేందుకు ఎవరైనా రానీ, ఎన్ని ప్రయత్నాలైనా చెయ్యనీ, ' ఈ జీవితం మొదట నాది' అన్న స్పృహలోనే అంతులేని తృప్తి తొణికిసలాడుతుంది. అలా అనుకోవడానికి కొందరికి ఊహ తెలిసే వయసొస్తే చాలు, కొందరికి జీవితకాలమూ సరిపోదు. కొత్త సంవత్సరమంటే మనం అరచేతులు రుద్దుకుని అన్నిటికీ సిద్ధంగా ఉండి తిప్పుకున్న sand clock లా - నిండుగా మన దోసిట్లో వాలిన కాలంలా ఉంటుం…