వాన

రెక్కలు తెగిపడి
తోటలో పూవులూ,
తూనీగలూ.
ఎన్ని కలలు ఛిద్రమయ్యాయో!
వేదనలర్థమవని వెర్రివాడి ముందే
మట్టిలో కలిసిపోతున్నాయి.

దిక్కుల్ని వణికిస్తూ
ఝంఝామారుతాలు,
కప్పల బెకబెకలు.
ఏ సందేశమెటుపోవాలో!
భాషరాని నిర్భాగ్యుణ్ణి
జాలిగా దాటుపోతున్నాయి.

వానపడ్డ ప్రతిసారీ
ఏదో బాధ!
ముసురుపట్టిన ఈ రాత్రీ,
నిద్రపోలేనిక.


2 comments:

  1. Wonderful Manasa.. Chala gap tarvata blogs chustunna. Adbhutamaina kavita to re-start chesa:).

    ReplyDelete
  2. My dear Aparna, Very happy to see you here again! How are you? How is the lil' one? Still keeping you busy? :D
    Yea, these are two poems(Vana and Samana) that I wrote listening to the taps of raindrops on my foggy window. Glad you liked them. Thanks, girl.

    ReplyDelete

ఒక నిన్న

బయట ఇంకా పూర్తిగా చెదరని చీకటి. ఇంకా భంగమవని నిశ్శబ్దం. ఇంకా కురవని నల్లమబ్బు తునక. నన్ను పిలిచీ పిలిచీ అలసినట్టు, కూత ఆపేసిన బుల్లిపిట్టల ...